یوحنا ۱۶:۳

یوحنا ۱۶:۳، ممکن است معروف‌ترین آیه در کل کتاب‌مقدس باشد یا نباشد، ولی مطمئنا يكي از آيه‌هايی است كه بيشتر از آن سوءاستفاده وسوءِ برداشت شده است. اين آيه چنان مشهور است كه پنداشته می‌شود رجوع به آن براي نماياندن انجيل (خبر خوش) به‌ تنهایی كافی است. آرمینین‌ها عبارتِ «خداوند جهان را بسیار دوست می‌دارد» را از متن استخراج می‌کنند و از آن به‌عنوان استدلالی برای کفاره جهانی و همگانی به معنای اینکه مرگ مسیح رهایی را برای همه ممکن کرد، استفاده می‌کنند.

جهان شمولانِ افراطیِ بیشتری همین استدلال را حتی بیشتر جلو می‌برند. آنها ادعا می‌کنند که این آیه اثبات می‌کند که خداوند همه را دقیقا به یک میزان دوست دارد، و در نهایت همه نجات خواهند یافت که دراین‌صورت، یوحنا ۱۶:۳ همه اخطارهای کتاب‌مقدس در مورد محکومیت بدکاران را نفی می‌کند. این طرز فکر، ندیدن اصل موضوع به‌طور کامل است. زمينه [اين آيه] توازن زیادی با آیه دارد که نباید نادیده گرفته شود.

آیه ۱۸ می‌گوید: «اما هر که به او ایمان ندارد، هم‌‌اکنون محکوم شده است، زیرا به نام پسر یگانۀ خدا ایمان ندارد.» مطمئنا اين حقيقت همانند پيام عشق و رحمت الهی، باید با همان شور و اضطرار به نسل ما اعلان شود. علاوه‌براین، یوحنا ۱۶:۳ روی درجه کفاره تمرکز نمی‌کند. این آیه بیانی از شکوه عشق خدا است. در اینجا شگفتی عمیق است: خداوند «جهان» -این قلمروِ شر و پُر از انسانیت سقوط کرده را- بسیار دوست داشت که تنها پسر مولود خود را قربانی کرد که هزینه رهایی همه آنهایی که به او ایمان دارند را پرداخت کند.

یوحنای رسول مبهوتِ شکوهِ عشقِ خدا و تاثیراتش بود. آن‌قدر این مسئله را تاکید می‌کرد که اغلب «رسول عشق» خوانده می‌شد. این توضیح در اول یوحنا ۱:۳ تفسیر شایسته‌ای در رابطه با اصل نکته یوحنا ۱۶:۳ می‌باشد که می‌گوید: «ببینید پدر چه محبتی به ما ارزانی داشته است تا فرزندان خدا خوانده شویم!» هرچند با زبانی ساده است ولی حقيقتی عمیق دارد: «چقدر عظیم».

یوحنا صفات زیادی به‌ کار نمی‌برد، زیرا همه صفات برتر در زبان انسان، حتی ذره‌ای نزدیک به شرح کامل حقیقت نیستند. او به راحتی توجه ما را به این شگفتی غیرقابل بیان جذب می‌کند. پولس رسول، مجذوب همین حقیقت شده بود وقتی در رومیان ۸:۵ می‌گوید: «اما خدا محبت خود را نسبت به ما کاملا ثابت كرد، در آن هنگام كه ما هنوز گناهكار بودیم، مسیح به‌خاطر ما مُرد». وقتی پطرس رسول اشاره می‌کند که «حقایقی كه حتی فرشتگان آرزوی درک آنها را دارند» (اول پطرس ۱۲:۱).

یکی از سوالاتی که به یقین باید به آن فکر کرد، این است که چرا خداوند عشق خود را بر بشریت سقوط کرده جاری ساخته است؟ چرا خدا انتخاب کرده که بشر محدود، سقوط کرده، و گناهکار را به بهای حیات فرزندش دوست بدارد؟ چرا خداوند همه ما را به‌عنوان گناهکاران پست، کنار نمی گذارد و مشمول خشم خود نمی کند و شکوهش را در داوری علیه ما نشان نمی‌دهد؟

این رازی است که حتی فرشتگان نیز ممکن است در درک آن سردرگم باشند. انسان‌های سقوط کرده، به تنهایی دریافت کننده این رحمت الهی هستند. «این فرشتگان نیستند که او به آنها یاری می‌رساند، بلكه به فرزندان ابراهیم کمک می‌کند» ( عبرانیان ۱۶:۲). «خدا فرشتگانی را كه گناه كردند بدون تنبیه رها نكرد، بلكه آنان را به گودال‌های تاریک دوزخ فرستاد تا در آنجا برای داوری نگه‌داری شوند» ( دوم پطرس ۴:۲). درحالی‌که ما را رها کرد و به ما برای ورود به بهشت ضمانت داد، آیا نمی‌توانست به ما مرتبه‌ای کمتر بدهد؟

با این وجود، او ما را با عیسی هم ارث کرده است. به راستی که بهترینِ خود را به ما داده است. او به قوم خود ارزشمندترین نعمت ابدی را در همه گیتی عطا کرده است، فرزند محبوب خود را! پس ما می‌توانیم کاملا مطمئن باشیم که هیچ‌چیز مانع محبت خدا نمی‌شود ( رومیان ۳۲:۸). آیا تابه‌حال در چنین عشق عظیمی تعمق کرده‌اید؟ چرا عشق عظیم خدا به فرشتگانی که هرگز سقوط نمی‌کنند و صادقانه، همیشه به عشق او وفادار بودند و خدایی را ستایش می‌کنند که آنها را ساخته است، عطا نمی‌شود؟

به‌طور خلاصه، چرا خداوند اساسا به ما عشق می‌ورزد، و غريب‌تر اينكه بهايی اينچنين زياد می‌پردازد كه عشقش را نشان دهد؟ صراحتا، جواب به این سوال هنوز در هاله‌ای از راز است. این شگفتی بس غیرقابل درک است. ورای این حقیقت که عشق او به گناهکاران جلال او را افزون می‌کند، ما نمی‌دانیم چرا خدا انتخاب می‌کند که به گناهکارانِ افتاده، عشق بورزد. من و همه فرزندان حقیقی خدا، باید اقرار کنیم که نمی‌دانیم چرا خدا خواست که ما را دوست بدارد. مطمئنا به‌خاطر این نیست که او ما را شایسته عشق خود می‌داند.

به بیانی دیگر، دلیل عشق خدا در خودِ خدا یافت می‌شود، نه در آنانی که او برای عشق ورزیدن انتخاب می‌کند. این حقیقتی فوق‌العاده فروتنانه است. عشق خدا با بخشندگی، به رایگان عطا می‌شود، و هیچ‌کدام از اعمال ما با آن برابری نمی‌کند. به خود بالیدن از این قاعده مستثنی است (رومیان ۲۷:۳). هیچ‌جایی برای غرور بشر در مکتبِ عشقِ خدا وجود ندارد؛ تنها فروتنی هوشيارانه، قدرشناسی عميق، و احترامی بی‌ادعا از ايمان انتظار می‌رود.

دکمه بازگشت به بالا